மொழி, தேர்வு மற்றும் கல்வி: CBSE-யின் புதிய மூன்று மொழிக் கொள்கை ஏன் மறுபரிசீலனை செய்யப்பட வேண்டும்?

2026–27 கல்வியாண்டு முதல் ஒன்பதாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு கட்டாய மூன்று மொழிக் கல்வி அமைப்பை அமல்படுத்தும் மத்திய இடைக்கல்வி வாரியத்தின் (CBSE) சமீபத்திய முடிவு நாடு முழுவதும் பரவலான விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இந்த திட்டம் தேசிய கல்விக் கொள்கை (NEP) 2020-ன் பல்மொழிக் கல்வி நோக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக விளக்கப்பட்டாலும், அதன் திடீர் அமலாக்கமும் நடைமுறை அமைப்பும் மாணவர்கள், பெற்றோர், ஆசிரியர்கள் மற்றும் கல்வியாளர்களிடையே பல்வேறு அச்சங்களையும் கேள்விகளையும் எழுப்பியுள்ளது.

இந்த விவாதத்தின் மையத்தில் மொழிக் கல்வி மட்டுமல்ல; கல்வி சமத்துவம், மாணவர் தேர்வு உரிமை, கல்வி நிர்வாகத் தயார்நிலை மற்றும் இந்தியா போன்ற மொழி பல்வகைமிக்க நாட்டில் மொழி சமநிலை ஆகிய முக்கிய அம்சங்களும் உள்ளன.

இந்தியா இயல்பிலேயே பல்மொழி நாடாகும். கோடிக்கணக்கான மாணவர்கள் தங்கள் தாய்மொழியுடன் ஆங்கிலத்தையும், சமூக தொடர்புகள் மூலம் இன்னொரு பிராந்திய மொழியையும் கற்றுக்கொண்டு வளர்கின்றனர். எனவே பல்மொழிக் கல்வி இந்தியாவுக்கு புதிதல்ல. கொள்கை ரீதியாகப் பார்த்தால் பல மொழிகளை கற்பது அறிவாற்றல் வளர்ச்சி, தொடர்புத் திறன் மற்றும் பண்பாட்டு புரிதலை மேம்படுத்தும் என்பது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட உண்மை.

ஆனால் தற்போது எழுந்துள்ள சர்ச்சை பல்மொழிக் கல்விக்கே எதிரானதல்ல. இந்தக் கொள்கை அமல்படுத்தப்படும் முறை, அதன் திடீர் காலஅட்டவணை, மற்றும் சில மொழிகளுக்கு மறைமுக முன்னுரிமை வழங்கப்படுகின்றது என்ற உணர்வே பெரும்பாலான எதிர்ப்புகளுக்குக் காரணமாக உள்ளது.

தொடக்கத்தில் CBSE, மூன்று மொழிக் கொள்கையை 2026–27 கல்வியாண்டில் ஆறாம் வகுப்பிலிருந்து படிப்படியாக அமல்படுத்தி பின்னர் மேல்நிலைக் கல்விவரை விரிவுபடுத்தப்படும் என்று அறிவித்திருந்தது. இந்த அணுகுமுறை நடைமுறை ரீதியாகவும் கல்வி ரீதியாகவும் நியாயமானதாகத் தோன்றியது. பள்ளிகளுக்கு ஆசிரியர்களை நியமிக்கவும், பாடத்திட்டத்தை தயாரிக்கவும், புத்தகங்களை உருவாக்கவும், மாணவர்களை படிப்படியாக புதிய அமைப்புக்கு ஏற்ப மாற்றவும் போதிய கால அவகாசம் கிடைத்திருக்கும்.

ஆனால் பின்னர் இந்த அமைப்பை நேரடியாக ஒன்பதாம் வகுப்பிலிருந்து 2026 ஜூலை மாதம் முதல் அமல்படுத்தும் முடிவு நிலைமையை முற்றிலும் மாற்றியது. ஏற்கனவே பழைய பாடத்திட்ட அடிப்படையில் கல்வித் திட்டங்களை அமைத்திருந்த மாணவர்களும் பெற்றோர்களும் திடீரென புதிய கல்வி அமைப்பை எதிர்கொள்ள வேண்டிய சூழ்நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

ஒன்பதாம் வகுப்பு என்பது சாதாரண கல்வி நிலை அல்ல. இது பத்தாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வுக்கான அடித்தளமாகும். இந்த நிலையில் திடீர் பாடத்திட்ட மாற்றங்கள் மாணவர்களிடையே மனஅழுத்தத்தையும் குழப்பத்தையும் உருவாக்குவது தவிர்க்க முடியாததாகும்.

இந்த புதிய அமைப்பில் அதிகமாக விவாதிக்கப்படும் விஷயங்களில் ஒன்று இந்தி மற்றும் சமஸ்கிருதத்திற்கு மறைமுக முன்னுரிமை வழங்கப்படுகின்றது என்ற அச்சமாகும்.

அதிகாரப்பூர்வமாக CBSE மற்றும் கொள்கை வடிவமைப்பாளர்கள் எந்த மொழியும் திணிக்கப்படவில்லை என்றும் மாணவர்களுக்கு தேர்வு சுதந்திரம் உள்ளது என்றும் கூறுகின்றனர். ஆனால் பல கல்வியாளர்கள் மற்றும் பெற்றோர்கள் நடைமுறை அமைப்பு சில மொழிகளுக்கு மாணவர்களை தள்ளிச் செலுத்தும் வகையில் அமைந்துள்ளதாகக் கூறுகின்றனர்.

குறிப்பாக வெளிநாட்டு மொழிகள் — பிரெஞ்சு, ஜெர்மன், ஜப்பானியம், அரபு, ஸ்பானிஷ் போன்றவை — இனி மூன்று மொழிக் கட்டமைப்பில் சமமான இடத்தைப் பெறுமா என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது. பல ஆண்டுகளாக இந்த மொழிகளைப் பயின்று வந்த மாணவர்களிடையே இது பெரும் அச்சத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

நகர்ப்புற CBSE பள்ளிகளில் பல ஆண்டுகளாக வெளிநாட்டு மொழிகள் வெறும் விருப்பப் பாடங்களாக அல்லாமல், உலகளாவிய கல்வி மற்றும் வேலை வாய்ப்புகளுக்கான முக்கியமான கல்விப் பாதைகளாக கருதப்பட்டன. மாணவர்கள் பல ஆண்டுகள் நேரத்தையும் முயற்சியையும் செலவழித்து இந்த மொழிகளில் தேர்ச்சி பெற்றுள்ளனர்.

ஆனால் புதிய அமைப்பு இந்த வெளிநாட்டு மொழிப் பாதைகளை ஒதுக்கி வைத்து, நடைமுறையில் இந்தி மற்றும் சமஸ்கிருதத்தை முன்னிலைப்படுத்துகிறது என்ற உணர்வு உருவாகியுள்ளது. காரணம், பெரும்பாலான பள்ளிகளில் அந்த மொழிகளுக்கான ஆசிரியர்கள் மற்றும் நிர்வாக வசதிகள் ஏற்கனவே இருப்பதுதான்.

இந்த விவாதம் தமிழ்நாட்டில் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடியதாக மாறுகிறது.

தமிழ்நாடு பல தசாப்தங்களாக தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலத்தை மையமாகக் கொண்ட இருமொழிக் கல்வி அமைப்பைப் பின்பற்றி வருகிறது. இந்தி திணிப்பு குறித்த வரலாற்றுப் போராட்டங்கள் மாநிலத்தின் அரசியல் மற்றும் சமூக நினைவகத்தில் இன்னும் ஆழமாக உள்ளன. எனவே மத்திய அளவில் மொழிக் கட்டமைப்பில் மாற்றம் கொண்டு வரப்படும் போது அது வெறும் கல்விக் கொள்கையாக அல்லாமல், பண்பாட்டு மற்றும் மாநில உரிமை தொடர்பான விவாதமாகவும் மாறுகிறது.

ஆனால் இன்றைய எதிர்ப்பு முழுமையாக அரசியல் சார்ந்ததல்ல. பல பெற்றோர்களும் கல்வியாளர்களும் “மாணவர்களுக்கு உண்மையான தேர்வு உரிமை உள்ளதா?” என்ற கேள்வியையே எழுப்புகின்றனர்.

கொள்கை காகிதத்தில் நெகிழ்வுத்தன்மையை வழங்குகிறது. ஆனால் நடைமுறையில் நிலைமை வேறுபடலாம்.

பள்ளிகள் இயல்பாகவே ஆசிரியர்கள், பாடப்புத்தகங்கள் மற்றும் தேர்வு அமைப்புகள் எளிதாகக் கிடைக்கும் மொழிகளைத் தேர்ந்தெடுக்க விரும்பும். பல CBSE பள்ளிகளில் இது நடைமுறையில் இந்தி மற்றும் சமஸ்கிருதத்திற்கே முன்னுரிமை கிடைக்கும் சூழ்நிலையை உருவாக்குகிறது. இதனால் “தேர்வு சுதந்திரம்” என்ற கருத்து நடைமுறையில் குறுகியதாக மாறும் அபாயம் உள்ளது.

இந்தக் கொள்கை முழுமையான கல்வித் தயார்நிலையின்றி அமல்படுத்தப்படுவதால் அச்சங்கள் மேலும் அதிகரிக்கின்றன.

பல பள்ளிகள் தகுதியான மொழி ஆசிரியர்கள் பற்றாக்குறை, இறுதி செய்யப்பட்ட பாடத்திட்டமின்மை மற்றும் புத்தகங்கள் இல்லாமை போன்ற சிக்கல்களை ஏற்கனவே சுட்டிக்காட்டியுள்ளன. முந்தைய ஆண்டுகளில் NCERT புத்தகங்கள் வெளியீட்டில் ஏற்பட்ட தாமதங்களையும் நினைவுகூரும் பெற்றோர்கள், மொழிப் பாடங்களிலும் இதே பிரச்சினை உருவாகுமோ என்று அச்சப்படுகின்றனர்.

சில இடங்களில், புதிய பாடப்புத்தகங்கள் தயாராகும் வரை கீழ்நிலை வகுப்பு புத்தகங்களை மாணவர்கள் பயன்படுத்த வேண்டிய சூழ்நிலை இருக்கலாம் என்ற தகவல்கள் பெற்றோர்களின் கவலையை மேலும் அதிகரித்துள்ளன.

இது ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது: அடிப்படை கல்வி கட்டமைப்பே தயாராக இல்லாத நிலையில், கோடிக்கணக்கான மாணவர்களை பாதிக்கும் அளவிலான கல்வி மாற்றங்கள் அமல்படுத்தப்பட வேண்டுமா?

கல்வி சீர்திருத்தங்கள் வெறும் அறிவிப்புகளால் வெற்றியடையாது. அதற்கு திட்டமிடல், ஆசிரியர் பயிற்சி, பாடப்புத்தகங்கள், கட்டமைப்பு வசதிகள் மற்றும் படிப்படியான மாற்று நடைமுறைகள் அவசியம்.

அதிலும் முக்கியமாக மாணவர்களின் நம்பிக்கை அவசியம்.

இன்று பல மாணவர்கள் அதற்கு மாறான உணர்வில் உள்ளனர். பொதுத்தேர்வு தயாரிப்பு, போட்டித் தேர்வுகள், பயிற்சி வகுப்புகள், திட்டப்பணிகள் ஆகியவற்றால் ஏற்கனவே அழுத்தத்தில் இருக்கும் மாணவர்களுக்கு கூடுதல் கட்டாய மொழிப் பாடம் மேலும் சுமையை ஏற்படுத்துகிறது.

பல ஆண்டுகள் வெளிநாட்டு மொழிகளை கற்ற மாணவர்களுக்கு, தாங்கள் செலவிட்ட உழைப்பும் கல்வி முதலீடும் இனி மதிப்பற்றதாக மாறுமோ என்ற அச்சமும் உள்ளது.

இந்த விவாதம் இந்திய மொழிகளுக்கு எதிரானதல்ல. பல மாணவர்கள் தங்கள் தாய்மொழி, ஆங்கிலம் மற்றும் பிற இந்திய மொழிகளை ஆர்வத்துடன் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் கல்விக் கொள்கை மாணவர்களின் கல்வி தொடர்ச்சியையும் தேர்வு சுதந்திரத்தையும் பாதுகாக்க வேண்டுமே தவிர, நடுப்பாதியில் கல்வி அமைப்பை திடீரென மாற்றக் கூடாது என்பதே முக்கியமான வாதமாக உள்ளது.

இந்தியாவின் வலிமை அதன் மொழிப் பல்வகைமையில்தான் உள்ளது. எனவே கல்விக் கொள்கைகளும் மாநிலங்களின் மொழி மற்றும் கல்வி மரபுகளுக்கு மரியாதை அளிக்கும் வகையில் இருக்க வேண்டும்.

மாணவர்கள், பெற்றோர், ஆசிரியர்கள் மற்றும் மாநில அரசுகள் ஆகியோர் கல்வி அமைப்பின் பங்காளிகள்; அவர்கள் வெறும் கொள்கை பெறுநர்கள் அல்ல.

பல்மொழிக் கல்வியை முழுமையாக நிராகரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் அதன் அமலாக்கம் மெதுவாகவும், திட்டமிட்டும், மாணவர்களின் நலனை மையமாகக் கொண்டும் இருக்க வேண்டும்.

ஆறாம் வகுப்பிலிருந்து படிப்படியாக அமல்படுத்தும் ஆரம்பத் திட்டமே தொடர்ந்து பின்பற்றப்பட்டிருந்தால், பள்ளிகளுக்கும் மாணவர்களுக்கும் இயல்பான மாற்றத்திற்கான நேரம் கிடைத்திருக்கும்.

மொழிக் கல்வி வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்த வேண்டுமே தவிர, மாணவர்களின் மனஅழுத்தத்தை அதிகரிக்கக் கூடாது.

இன்றைய சர்ச்சை கல்வி குறித்த ஒரு பெரிய உண்மையை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது: நல்ல நோக்கத்துடன் உருவாக்கப்படும் கொள்கைகள்கூட, போதிய தயாரிப்பின்றி அமல்படுத்தப்பட்டால் மாணவர்களுக்கு சிரமத்தை ஏற்படுத்தும்.

இந்தியா பல்மொழி நாட்டாகத் தொடர்ந்து வளர வேண்டும். ஆனால் அந்த பல்மொழித்தன்மை ஆர்வம், சமநிலை, தேர்வு சுதந்திரம் மற்றும் கல்வி ஆதரவு ஆகியவற்றின் மூலம் வளர வேண்டும்; கட்டாய உணர்வு அல்லது மறைமுக அழுத்தத்தின் மூலம் அல்ல.

ஏனெனில் வகுப்பறைகள் நிர்வாக சோதனை கூடங்கள் அல்ல.

அவை குழந்தைகள் தங்கள் எதிர்காலத்தையும் அடையாளத்தையும் உருவாக்கும் இடங்கள்.